zaterdag 12 september 2009

NMK Eindhoven 8, 9 en 10 mei 2009

Vrijdag 8 mei
Zoals onze trouwe lezers weten gaan masters vanuit verschillende richtingen naar de plaats van bestemming. Lidia ging met kinderen rechtstreeks naar het huisje. Ron, Tina, Françoise, Conny en Friderika kwamen heel milieuvriendelijk ieder met een eigen auto naar het zwembad. Helma en Loekie reden samen en waren het eerst op weg. 11.00 uur vanuit De Bilt. In eerste instantie kon lekker doorgereden worden maar bij Eindhoven was het goed mis. De radio gaf aan dat er een kop-staartbotsing was geweest met als gevolg een file van 5 km maar dat de weg al weer vrij gegeven was. Gelukkig hebben we dan nog een achterwacht, Peter, die met zijn vrachtwagen vanaf de andere kant Eindhoven naderde en ons wist te vertellen dat er opnieuw een botsing was geweest en dat het nog wel een uurtje of anderhalf kon duren voor we bij onze afslag kwamen. Als wij er bij Veldhoven af konden moesten wij dat maar doen. Dat was de afslag waar wij precies naast stonden met een baan ertussen waarop twee vrachtwagens stonden die net een gaatje open hielden waar wij tussendoor konden om de afslag te nemen. Maar ja, hoe toen. Peter gaf vanuit de vrachtwagen aan linksaf en daarna moesten wij maar op de kaart kijken. Dat deden wij en warempel na 5 minuten reden wij al de parkeerplaats van het zwembad op. Dat gaat dus sneller dan wanneer wij zonder file de afslag Valkenswaard nemen.
Ruim op tijd dus voor een kop koffie en daarna omkleden want Helma ging als eerste te water voor de 1500 meter. Helma zwom een hele vlakke race en eindigde met een dik pr van ruim 30 sec. dus zij was uiteraard zeer tevreden. (en wij ook) Het was een leuke race waarbij zij een paar zwemsters in de gaten kon houden en nog leuker, er voorbij kon.
Daarna weer naar de koffie om de anderen (Friderika, Ron, Conny, Tina en Françoise) op te wachten. Ook zij hadden kennis gemaakt met hele lange files, maar gelukkig werd de slakkengang waarin de reis werd afgelegd niet doorgezet in alle races.
Loekie was de eerste die in sessie 2 aan de start kwam voor de 200 rug. Zij zwom haar concurrenten er vakkundig uit en haalde 22 sec van haar inschrijftijd af. Haar NMK kan niet meer stuk.
Conny dacht dat kan ik ook en in de volgende serie zwom zij 8 sec van haar pr af en veroverde hiermee haar eerste medaille op een NMK. Helma ging de 200 meter rug in een duurtempo te lijf (kan niet anders vlak na een 1500 m) en bleef daardoor boven haar pr. Tina en Françoise, ieder op een buitenste baan zodat zij niet bij elkaar af konden kijken, hadden de filefrustratie nog niet achter zich gelaten en konden daardoor niet tot een pr-verbetering komen. Ron tenslotte kon net onder zijn pr finishen.
Jullie denken nu misschien en Friderika dan? Zij hoeft morgen pas te zwemmen en kwam vandaag om iedereen aan te moedigen en waar nodig tussentijden op te schrijven.
Een heel tevreden groepje kon dus aan de reis naar het huisje beginnen. (Helma en Ron gingen ieder weer in eigen auto terug naar huis) Wij schrijven hier reis omdat je een afstand net zo lang kunt maken als je wilt en wij masters zijn in staat om van een hele kleine reis een hele grote te maken. Met dank wel aan de wegafzettingen zonder er een alternatieve route bij te geven. Maar nu loop ik vooruit op de gebeurtenissen.
Voordat wij naar de auto’s gingen werd in de hal van het zwembad eerst lang gediscussieerd wie bij wie in het huisje zou slapen. Dat duurde wel 30 sec voor wij eruit waren. Loekie en Friderika in het huisje waar Lidia en kinderen al zaten en dat betekende parkeren op de tweede parkeerplaats. Conny, Françoise en Tina naar het andere huisje wat betekende parkeren op de eerste parkeerplaats.
De route van het zwembad naar de auto’s gaf geen problemen. Die ontstonden toen de bagage van Loekie van de auto van Helma naar die van Friderika overgeheveld werd en zijzelf ook bij Friderika in de auto stapte omdat zij naar het zelfde huisje moesten, terwijl Tina dacht dat Loekie met haar zou meerijden. Drie auto’s tonden dus te wachten op de vierde auto met Tina, die rondjes reed op de parkeerplaats op zoek naar Loekie. Gelukkig bezitten wij allemaal een gsm hoewel dat ook wel problemen oplevert als Loekie en Tina met elkaar in gesprek zijn om te vertellen dat Loekie al veilig in een auto zit en Françoise op hetzelfde moment wil bellen naar Tina waar zij toch blijft. Uiteindelijk konden we dan toch de reis naar het huisje ondernemen met vier auto’s achter elkaar.
De weg op zich was niet zo moeilijk. Vooral omdat wij een auto met TomTom hadden die voorop reed en een auto met routebeschrijving op papier die achteraan reed. Daartussen nog een auto met een kaart en een auto die slaafs volgde.
Dit moest dus geen problemen opleveren ware het niet dat in eerste instantie de A67 de verkeerde kant opgereden werd en in tweede instantie zoals hierboven al vermeld de weg op verschillende plaatsen opgebroken was zonder omleiding aan te geven. Op een gegeven moment dacht de auto van Friderika een weg gevonden te hebben, waarop auto Françoise en auto Conny volgden. Auto Tina had niet voor niets een TomTom en scheidde zich van de andere auto’s af. En net zoals in Vlissingen verloor TomTom het van de routebeschrijving, gecombineerd met een vraag aan een fietsende voorbijganger.
Uiteindelijk kwamen wij dan toch allemaal terecht achter een bord macaroni die Lidia nog steeds warm had kunnen houden.
Na het eten nog even een heel gereken hoe laat (vroeg) wij morgenochtend op weg moeten om op tijd aan de start te verschijnen en wie dan met wie in de auto meegaat en hoe laat (vroeg) wij dan moeten ontbijten en hoe laat (vroeg) de wekker dan moet staan. Maar ook hier zijn wij weer uitgekomen.
Zaterdag 9 mei
In huisje 19 toen Conny al in het water op weg naar haar tweede forse pr zwom, nu op de 400 vrij, werd Tina wakker en dacht dat Conny zich verslapen had.
In huisje 82 werd iedereen zo’n beetje volgens plan wakker, gewoon van de wekker. Na een gezellig ontbijt op naar het zwembad wat nu veel dichterbij lag dan de heenweg deed vermoeden. Daar sloot Atie zich bij de ploeg aan om haar eerste afstand te zwemmen.
Ook deze zwemsessie was iedereen redelijk tot zeer tevreden. Zoals hierboven vermeld zwom Conny een pr op de 400 meter vrij en kwam onder de magische grens van 7 minuten uit. Ook de tussentijd op de 200 vrij bleek een pr. Ook Helma wist haar pr op deze afstand fors te verbeteren. Loekie bleef op de 200 school en de 100 rug daarna steken op net een sec boven haar pr’s en was daar, na een lange periode van taperen, zeer gelukkig mee. Ron en Tina haalden op de 100 rug ook hun pr naar beneden. Atie bleef 2 sec boven haar pr op deze afstand wat gezien haar trainingsmogelijkheden het afgelopen jaar een hele goede tijd is. Friderika bleef op de 200 school net boven haar tijd van Kampen steken.
Natuurlijk deed Loekie tijdens deze sessie wat van haar verwacht wordt. Ze was haar bril kwijt. Niet haar zwembrilletje maar haar gewone bril, die ze had afgedaan om te gaan inzwemmen. Na driemaal haar tassen leeggehaald te hebben, onder de tribunes gekeken, tweemaal naar het inzwembad gelopen, de tassen van de anderen te hebben leeggehaald gezien haar gewoonte nogal eens iets te stoppen in tassen die op die van haar lijken vond Ron uiteindelijk haar bril in het zijvak van haar tas, waarin zij al heel vaak gekeken had. Daarin bleek ook boven de rits nog een geheime ruimte te zitten.
Hierna kwam Lidia met kinderen het zwembad binnen. Sleutels van het huisje werden toch aan Loekie toevertrouwd en hierna vertrokken Françoise, Tina en Loekie terug naar het huisje, terwijl de rest achterbleef in het zwembad. Ook het huisje was ditmaal langs een veel kortere weg te vinden.
In het middagprogramma was Conny weer goed op dreef op de 200 vrij. Weer een flink pr. Atie weet nu zeker dat er toch regelmatig getraind moet worden voor de taper. Haar opbouw blijft ze goed doen. Lidia was erg blij met haar tijd, niet zo perfect opgebouwd als die van Atie maar wel bijna. Het enige wat op haar race aan te merken was was de tijd. Want hoe verkoop je aan anderen dat je echt 2.27.00 gezwommen hebt en dat die tijd niet verzonnen is? Op de 50 vrij kwamen Friderika, Atie, Marja, Lidia en Petra aan de start. Friderika zwom een heel mooi pr. Dit was zelfs sneller dan haar pr op de korte baan. Atie had drie keer ademen nodig ipv de geplande twee en besloot dat ze in de estafette sneller zou gaan. Marja, Lidia en Petra lagen in dezelfde serie maar helaas niet naast elkaar. De onderlinge strijd werd gewonnen door Marja. Petra en Lidia hadden een close finish. Petra 30.03 en Lidia 29.99.
Op de 50 school zwommen Françoise, Friderika, Petra en Marja. Françoise heeft volgens eigen zeggen de bodem schoongemaakt bij de start, Marja vond dat een goed idee en nam een andere baan voor haar rekening. Je komt met zo’n start dan misschien niet zo ver maar wel erg diep. Ondanks die schoonmaakbeurt tikte Marja slechts 0.2 sec boven haar pr van Kampen uit wat toen haar beste tijd ooit op de 50 meter school was. De overigen waren redelijk tevreden. Françoise nam zich voor zich de rest van het toernooi te richten op overname pr’s tijdens de estafettes, wat haar met overnametijden van 0.36 en 0.30 ook lukte.
Op de 4x50 meter vrije slag kwamen wij met twee ploegen uit. Een 160+ met Friderika, Françoise, Petra en Tina en een 200+ ploeg met Marja, Atie, Lidia en Loekie. De 200+ ploeg wilde proberen het NMR te verbeteren. Dat was haalbaar, maar dan moesten we alle vier wel goed zwemmen. Wel alle acht zwommen wij goed. De 160+ werd eerste in een zeer goede tijd. De 200+ verbeterde het bestaande NMR met drie seconden en vestigde daarmee uiteraard ook het kampioenschapsrecord. Een estafette brengt altijd het beste in ons boven. Marja, nog nahijgend van haar persoonlijke 50 school bracht ons in de buitenbaan op de eerste plaats. Atie en Lidia hielden woord door de 50 vrij beiden 1.3 sec sneller te zwemmen dan op hun individuele 50 vrij en ook Loekie wist zichzelf te verbazen door een 42.7, haar snelste tijd van de afgelopen drie jaar. En dan nu natuurlijk de vraag wat voor zwempak wij droegen? Wel onze oude vertrouwde haaienpakken die al jaren meegaan. Wel hadden zowel Lidia als Marja twee badmutsen over elkaar heen, maar dat is nog steeds toegestaan.
Zeer tevreden gingen wij dus naar ons vakantiehuis terug, na ons eerst nog even over de auto’s te hebben verdeeld zodat de kortste weg genomen kon worden. Atie en Lidia hadden tenslotte de terugweg van zwembad naar huisjes nog niet meegemaakt. De auto van Françoise was al weg. Lidia had natuurlijk achter Atie met bijrijdster Loekie moeten rijden. Loekie wist de weg. Lidia ging echter gelijk voorop rijden zodat Loekie eigenlijk dacht dat zij de weg wist. Toen Lidia dan ook even aarzelde welke afslag zij zou nemen was Loekie in gesprek met Atie en reden ze gewoon achter haar aan. Toen er bordjes A2 verschenen wist Loekie en naar later bleek ook Lidia dat er verkeerd gereden werd, hoewel Loekie op dat moment er nog vanuit ging dat Lidia een alternatieve weg wist. Gelukkig zijn er dan weer afslagen zodat je weer terug kunt en op de terugweg werd de A67 die wij moesten hebben beter aangegeven, zodat we vanaf dat moment rechtstreeks naar ons vakantieverblijf reden. Ach, Lidia en Atie hadden de sightseeing van gisteren gemist en weten nu ook dat we in een mooie omgeving zitten.
Inmiddels had Conny al pizza’s gehaald en konden we direct aan tafel. Het werd een zeer gevarieerde maaltijd met drie soorten pizza’s gecombineerd met sla en macaroni van gisteren en een heerlijk toetje.
En dan weer de gebruikelijke beraadslagingen wie moet op welke tijd morgen in het zwembad zijn en wie stapt dan bij wie in de auto.
Zondag 10 mei
Helma had de 800 vrij net achter de rug in weer een fraai pr toen de rest het zwembad binnenkwam. Op de 100 school daarna waren Loekie en Friderika redelijk tevreden met hun tijden. Françoise en Peter dienden hun ontslag als master in. Dit verzoek werd niet ingewilligd. Masters kunnen niet met pensioen. Ze blijven gewoon doorzwemmen. Is het niet voor de tijden dan is het wel voor de gezelligheid.

Lidia zou met kinderen in de middag komen voor haar 100 vlinder. Precies op tijd betrad Lidia onverstoord als altijd het zwembad om vervolgens, net als op haar andere afstanden, net niet eerste te worden. Friderika zwom een pr op deze afstand.

In de laatste sessie van dit toernooi haalde Ron 0.01 sec van zijn pr af op de 200 wissel en zwom Atie op de 100 vrij een negative split. Op de 2e 50 meter was zij net zo snel als op de eerste 50 meter. Friderika zwom weer naar een pr nu op de 50 vlinder. Lidia werd op de 200 wissel weer net niet eerste.

Het toernooi werd afgesloten met een 10x50 integratie-estafette. De naam zegt het al. Doel was met een gemengde ploeg aan de start te verschijnen bestaande uit zoveel mogelijk verschillende verenigingen. Onze ploeg bestond uit AZ&PC-leden, vroegere AZ&PC-leden en zwemmers die in de toekomst misschien wel voor AZ&PC gaan uitkomen. Ons motto: Masters met een goede techniek gaan maar langzaam achteruit. Dit werd gedemonstreerd door tijdens de 50 meters 25meter met techniekoefeningen te vullen en langzaam achteruit zwemmen.

Het toernooi werd afgesloten met een 10x50 integratie-estafette. De naam zegt het al. Doel was met een gemengde ploeg aan de start te verschijnen bestaande uit zoveel mogelijk verschillende verenigingen. Onze ploeg bestond uit AZ&PC-leden, vroegere AZ&PC-leden en zwemmers die in de toekomst misschien wel voor AZ&PC gaan uitkomen. Ons motto: Masters met een goede techniek gaan maar langzaam achteruit. Dit werd gedemonstreerd door tijdens de 50 meters 25meter met techniekoefeningen te vullen en langzaam achteruit zwemmen. Echt goed bedacht! We gingen wel wat te langzaam want we waren tijdens de prijsuitreiking nog bezig....

Het toernooi na aflopend evaluerend kwamen wij tot het volgende.
• Trainers kunnen het een tijd redden op hun techniek, maar er komt een tijd dat ook zij weer aan het trainen moeten. Het komende seizoen willen wij dus meer trainingsgelegenheid voor trainers.
• Op de 25 meterbaan kan gebrek aan training nog gecamoufleerd worden door een goede techniek en goede keerpunten. Op de 50 meterbaan vallen wij door de mand.
• De laatste baan is altijd 15 meter te lang.
• Voor snelheid moet echt getraind worden voordat men aan de taper begint. Op een gegeven moment redden wij het niet meer met koffie alleen.
• In een estafette blijkt het tekort aan training gecompenseerd te kunnen worden door ons teamgevoel.
• Goed of slecht gezwommen de sfeer in onze ploeg heeft daar nooit onder te lijden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten